رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این چند بیت، شاعر به زیبایی و جذابیت خاصی که معشوقش دارد، اشاره می‌کند و آن را با لطافت و قامتش مقایسه می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که ممکن است معشوق دیگر به زیارتش نرود و در واقع، این زیبایی و قامت او به گونه‌ای است که قیامت را به یاد می‌آورد.
وه وه که قیامت‌ست این قامت راستبا سرو نباشد این لطافت که تو راست
هوش مصنوعی: باور نکردنی است که چه زیبایی و شکوهی در قامت تو وجود دارد. این لطافت و زیبایی هیچگاه در قامت یک سرو دیده نمیشود.
شاید که تو دیگر به زیارت نرویتا مرده نگوید که «قیامت برخاست»
هوش مصنوعی: شاید دیگر به زیارت نروی تا اینکه مردهای نگوید که روز قیامت فرارسیده است.