رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی‌های طبیعی و همچنین زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که سرو (درختی بلند و زیبا) به قدری بلند است که از قدرت او نیز بالاتر رفته و دریا لب‌هایش لؤلؤ (دریای مروارید) را به دست آورده است. همچنین هر جا بنفشه‌ای ببیند، به زیبایی موهای معشوقش که در باد می‌رقصد، اشاره می‌کند. به طور کلی، شاعر زیبایی‌های طبیعت را با زیبایی‌های انسانی مرتبط می‌کند.
سرو از قدت اندازهٔ بالا بُردستبحر از دهنت لؤلؤ لالا بُردست
هوش مصنوعی: سرو به خاطر قامت بلند تو، از قد خود را بالا نگه داشته و دریا به خاطر لبهای تو، مرواریدهای گرانبها را به دست آورده است.
هر جا که بنفشه‌ای ببینم گویم«مویی ز سرت باد به صحرا بُردست»
هوش مصنوعی: هرجا که بنفشه‌ای ببینم، به یاد میآورم که مویی از سرت به دشت افتاده است.