رباعی شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق و وفاداری عمیق شاعر به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که اگر زخم‌هایی از سوی محبوبش بخورد، دردش را تنها برای خود حفظ می‌کند و هیچ‌کس را از احساساتش باخبر نمی‌کند، تا اینکه دیگران ندانند که منظورش از این ناراحتی فقط همان معشوق است. در واقع، او با صبر و غیرت، احساس عمیقش را مخفی نگه می‌دارد.
گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوستیا مغز برآیدم چو بادام از پوست
هوش مصنوعی: اگر از سوی دوست زخم بخورم، مانند دوست من مرهمی میشوم، یا اگر آسیب ببینم، مانند بادامی که مغزش از پوستش بیرون میآید، از دل دردهایم نیز عبور میکنم.
غیرت نگذاردم که نالم به کسیتا خلق ندانند که منظور من اوست
هوش مصنوعی: نمیخواهم به هیچ‌کس شکایت کنم تا دیگران متوجه نشوند که احساس من مربوط به اوست.