رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این چند بیت، شاعر از احساس عمیق شوق و عشق خود نسبت به یک پسر سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر بار آن پسر را می‌بیند، قلبش پر از شوق و هیجان می‌شود. حتی اگر او سخن تلخی بگوید، شیرینی عشقش باعث می‌شود که آن کلمات تلخ برایش قابل تحمل و دلپذیر شوند، مانند شکر که بر دهان می‌گذرد.
هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرددانی که ز شوقم چه به سر می‌گذرد؟
هوش مصنوعی: هر بار که آن پسر از کنار من می‌گذرد، میدانی که به خاطر شوق و اشتیاقم چه حالتی به من دست میدهد؟
گو هر سخن تلخ که خواهی فرمایآخر به دهان چون شکر می‌گذرد
هوش مصنوعی: هرچه حرف تلخی میخواهی بزن، اما در دهانت مثل شکر شیرین می‌شود.