تناجی
سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۴۰

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کردگریه‌زده خندهٔ مجازی می‌کرد
آن شوخ سرش را ببریدند و هنوزاستاده بد و زبان‌درازی می‌کرد