رباعی شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا گوینده در حال توبه و بازگشت به مسیر درست است. او روزهای زیادی در مجالس واعظان شرکت کرده و به سخنان آن‌ها گوش داده است. اما ناگهان متوجه زیبایی یک دختر بلند قامت می‌شود و از یاد نصایح و سخنان دانشمندان غافل می‌گردد. این نشان‌دهنده تأثیر زیبایی و محبت بر عقل و توجه انسان است.
در خرقهٔ توبه آمدم روزی چندچشمم به دهان واعظ و گوش به پند
هوش مصنوعی: مدتی در لباس توبه و پشیمانی بودم و به دعوتها و سخنان واعظ گوش میدادم و نظارهگر بودم.
ناگاه بدیدم آن سهی سرو بلندوز یاد برفتم سخن دانشمند
هوش مصنوعی: ناگهان آن درخت بلند و زیبای سرو را دیدم و از یاد او، با دانشمند سخن گفتم.