رباعی شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و دلبستگی شدید خود به معشوقه‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که عشقش هرگز از سرش نمی‌رود و تصویر معشوق از نظرش محو نمی‌شود. او همچنین بیان می‌کند که در پای معشوقه‌اش می‌افتد و بدون او زندگی‌اش بی‌معنی است. به‌عبارتی، عشق و وابستگی او به معشوقه‌اش بسیار عمیق و جدی است.
سودای تو از سرم به در می‌نرودنقشت ز برابر نظر می‌نرود
هوش مصنوعی: حس و عشق تو از ذهن و دلم بیرون نمی‌رود و تصویر تو هرگز از جلوی چشمانم ناپدید نمی‌شود.
افسوس که در پای تو ای سرو روانسر می‌رود و بی‌تو به سر می‌نرود
هوش مصنوعی: متاسفم که به خاطر تو و زیباییات، تمام دل شاداب من در خاک مینشیند و بدون تو هیچ حسی ندارد.