رباعی شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: شاعر با نگاه به خود در آیینه، زیباییهای صورت و لب و دندانش را مشاهده میکند. اما با این حال، حسرت و افسوس میخورد که نتوانسته به آن زیبایی دست یابد و از این ناکامی در واقعیت بسیار ناراحت است.
چون صورت خویشتن در آیینه بدیدوان کام و دهان و لب و دندان لذیذ
هوش مصنوعی: زمانی که انسان خود را در آینه میبیند و آن صورتی را که دارد، با نگاه به کام، دهان، لب و دندانهایش که خوشایند به نظر میرسند، مورد توجه قرار میدهد.
میگفت چنانکه میتوانست شنیدبس جان به لب آمد که بدین لب نرسید
هوش مصنوعی: او میگفت که به اندازهای تلاش کرده بود تا چیزی را بشنود که نزدیک بود جانش به لب برسد، اما نتوانست به آن پاسخ برسد.