رباعی شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شب تار و بی‌سروصدایی صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که نه صبح روشن می‌شود و نه صدای پرندگان سحرگاهی به گوش می‌رسد. شاعر بیدار مانده و به کوه‌ها نگاه می‌کند و از خود می‌پرسد کی ممکن است از این شرایط سخت راحت شود و به سرانجامی برسد.
امشب نه بیاض روز برمی‌آیدنه نالهٔ مرغان سحر می‌آید
هوش مصنوعی: امشب نه روشنایی روز به دل انگیزی خود را نشان میدهد و نه صدای دلنشین پرندگان صبح به گوش می‌رسد.
بیدار همه شب و نظر بر سر کوهتا صبح کی از سنگ به در می‌آید
هوش مصنوعی: تمام شب بیدارم و به سر کوه نگاه میکنم، تا کی باید منتظر بمانم که از دل سنگ چیزی خارج شود؟