رباعی شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنگی و محدودیت بدون محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که با وجود محبوب، دنیا برای او وسیع و زیباست، و به او افتخار می‌کند، در حالی که محبوب از وجود او شرمنده است. شاعر همچنین به رابطه متناقض بین خود و محبوب اشاره می‌کند که در عین صلح و عشق، محبوب با او در حال جنگ است، و در پایان از محبوب می‌خواهد حقیقت احساسات را بیان کند.
ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگما را به تو فخرست و تو را از ما ننگ
هوش مصنوعی: بدون تو این جهان برای ما تنگ و خفه شده است. ما به داشتن تو افتخار میکنیم و تو از ارتباط با ما شرمندهای.
ما با تو به صلحیم و تو را با ما جنگآخر بنگویی که دل‌ست این یا سنگ؟
هوش مصنوعی: ما با تو در صلح هستیم و امیدواریم تو هم با ما جنگ نداشته باشی؛ تو باید بدانی که دل می‌خواهد یا سنگی است بیاحساس.