رباعی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از شبهای طولانی و بیداریهایش صحبت میکند. او در نزدیکی سحر به بستر میرود و تصور میکند که بدون دیدن معشوقش، خوابش میبرد و فقط خیال او را در ذهن دارد.
شبهای دراز بیشتر بیدارمنزدیک سحر روی به بالین آرم
هوش مصنوعی: در شبهای طولانی بیشتر بیدار میمانم و نزدیک dawn به تخت خوابم متمایل میشوم.
میپندارم که دیده بی دیدن دوستدر خواب رود، خیال میپندارم
هوش مصنوعی: به نظرم وقتی که دیدن دوست در خواب نیست، چشمهایم به خواب میروند و تنها خیال میکنم که او را میبینم.