تناجی
سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۰۱

آن دوست که دیدنش بیاراید چشمبی‌دیدنش از گریه نیاساید چشم
ما را ز برای دیدنش باید چشمور دوست نبینی به چه کار آید چشم