رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق خود به معشوقهاش صحبت میکند. او میگوید که دلش همیشه به یاد او بوده و از جفاهایی که دیده، رنج برده است. اکنون که معشوق بازگشته، دیگر آن رونق و زیبایی سابق را ندارد و شاعر خود را در حالت تنهایی و عزلت میبیند.
آن رفته که بود دل بدو مشغولموافکنده به شمشیر جفا مقتولم
هوش مصنوعی: کسی که به او دل بسته بودم، دیگر رفته و اکنون به وسیله ظلم و جفای او آسیب دیده و زخمی شدهام.
بازآمد و آن رونق پارینش نیستخط خویشتن آورد که من معزولم
هوش مصنوعی: او به خانه برگشته، اما دیگر آن حال و هوای گذشته را ندارد. نشانهای از خود به همراه آورده که نشان میدهد من از مقام و جایگاهم به دور افتادهام.