رباعی شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سست عهدی و ناباب بودن دوستانش شکایت میکند و بیان میکند که از دوستی با آنها روحش رنج میبرد. حتی اگر زیباییاش به مرور زمان از بین برود، او هنوز هم به یاد خط و نشانههای دوستیش خواهد بود.
میندیش که سست عهد و بدپیمانموز دوستیت فرار گیرد جانم
هوش مصنوعی: نگران نباش که من آدمی ناپایدار و بیوفا هستم، چون اگر چنین باشد، جانم از دوستیات فرار خواهد کرد.
هرچند که به خط جمال منسوخ شودمن خط تو همچنان زنخ میخوانم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه زیبایی من از مد میافتد و کمرنگ میشود، خط و نازککاری تو همچنان برای من جذاب و دلنشین باقی میماند.