رباعی شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از عشق و محبت خود به معشوق سخن میگوید. او خود را بنده و شیفتهی معشوق توصیف کرده و به تأثیر زیبایی و سخنهای او بر دل خود اشاره میکند. چشم و گوش او به معشوق دوخته شده و عشق او مانع از درک معنای دیگر سخنان میشود.
من بندهٔ بالای تو شمشادتنمفرهاد تو شیریندهن خوشسخنم
هوش مصنوعی: من خود را خدمتگزار تو میدانم، با جسمی همچون شمشاد. تو مثل فرهاد، من را به وجد میآوری و سخنان خوبی دارم که همیشه تو را خوشحال میکند.
چشمم به دهان توست و گوشم به سخنوز عشق لبت فهم سخن مینکنم
هوش مصنوعی: چشمم به توست و منتظرم صدایت را بشنوم و از عشق لبهای تو، معنای کلامت را درک میکنم.