رباعی شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و شیدایی شاعر است. او می‌گوید هر بار که به چهره محبوبش نگاه می‌کند، آرزو دارد مانند نرگس، مژه بر هم نگذارد و در صورت دوری از او، در میان گل‌ها بنشیند و مثل بنفشه سرش را پایین بیندازد، به معنای افسردگی و سکوت. در کل، شاعر از شدت عشق، خواهان آرامش و سکوت است.
هر گه که نظر بر گل رویت فکنمخواهم که چو نرگس مژه بر هم نزنم
هوش مصنوعی: هر بار که به چهره زیبای تو نگاه میکنم، دوست دارم مثل نرگس، چشمانم را نبندم و فقط به تماشای تو بپردازم.
ور بی‌تو میان ارغوان و سمنمبنشینم و چون بنفشه سر برنکنم
هوش مصنوعی: اگر بدون تو در میان گلهای ارغوان و سمن بنشینم و همچون بنفشه سر برآورم، تمام این زیباییها برای من بیمعنا خواهد بود.