رباعی شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جلای چهره محبوبش اشاره میکند که همچون آفتاب درخشان است. او از فاصله به تماشای او مینشیند و اگر حتی نتواند به او نزدیک شود، از دور هم از زیباییاش لذت میبرد.
خیزم قد و بالای چو حورش بینموآن طلعت آفتاب نورش بینم
هوش مصنوعی: میایستم و قد و قامت خود را مانند خورشید میبینم و زیباییام را مثل نور آفتاب احساس میکنم.
گر ره ندهندم که به نزدیک شومآخر نزنندم که ز دورش بینم
هوش مصنوعی: اگر نتوانم نزدیک او بروم، لااقل از دور او را میبینم و از این دیدن ناراحت نمیشوم.