رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حضور محبوبش سخن میگوید و بیان میکند که وقتی او در کنار اوست، فضایی از آرامش و لطف را احساس میکند. حتی در غیاب او نیز، شاعر احساس میکند که همت و محبت او را در هر جایی که نگاه کند، میبیند.
میآیی و لطف و کرمت میبینمآسایش جان در قدمت میبینم
هوش مصنوعی: تو میآیی و من محبت و بزرگواریات را مشاهده میکنم، آرامش روح و جانم را در حضورت حس میکنم.
وآن وقت که غایبی همت میبینمهر جا که نگه میکنمت میبینم
هوش مصنوعی: زمانی که تو نیستی، هر جا که نگاه میکنم، تو را میبینم و حضور تو را احساس میکنم.