رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که هرگز با کسی جز معشوق خود پیمان نخواهد بست، زیرا می‌داند هیچ کس نمی‌تواند جای او را بگیرد. او دلش را به معشوق سپرده و او را آرامش جان خود می‌داند. همچنین، اگر روزی بخواهد دلش را از معشوق بگیرد، نمی‌داند آن را به که بسپرد.
من با دگری دست به پیمان ندهمدانم که نیوفتد حریف از تو بهم
هوش مصنوعی: من با کسی دیگر پیمانی نمیبندم، زیرا میدانم که تو از رقبای دیگر بهتر هستی و هیچگاه به پای تو نخواهم رسید.
دل بر تو نهم که راحت جان منیور زانکه دل از تو برکنم بر که نهم؟
هوش مصنوعی: دل را به تو میسپارم چرا که تو آرامش جان منی، و اگر بخواهم دل را از تو دور کنم، بر چه کسی باید دل بسپارم؟