رباعی شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساسات عمیق خود می‌گوید. او به یاد می‌آورد که مانند آب چشمانش در حال گذر است و از شخص دیگری انتظار محبت و مهربانی دارد. او همچنین می‌خواهد داستان زندگی‌اش را با او در میان بگذارد، اما به نظر می‌رسد که آن شخص بی‌توجه و در حال بازیست، به همین دلیل نمی‌تواند احساساتش را درست بیان کند.
بگذشت بر آب چشم همچون جویمپنداشت کزو مرحمتی می‌جویم
هوش مصنوعی: چشمانم اشکبار شده و مانند جویی است که به راه افتاده است. فکر کردم که از آن به عنوان نشانهای برای طلب محبت یا رحمتی خواهم داشت.
من قصهٔ خویشتن بدو چون گویم؟ترکست و به چوگان بزند چون گویم
هوش مصنوعی: چطور میتوانم داستان خود را برای او بگویم؟ او فردی بی‌توجه است و به بازی خود مشغول است.