رباعی شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و از بینایی و درک عمیق احساساتش سخن می‌گوید. او از زیبایی چهره معشوق و خنده‌اش می‌گوید و تأکید می‌کند که اگر تو نتوانی به زیبایی او پی ببری، باید از دریچه چشم او به دیدن دوست بپردازی. به نوعی، شاعر دعوت می‌کند تا از منظر خود زیبایی‌ها را مشاهده کنیم.
آن لطف که در شمایل اوست ببینوآن خندهٔ همچو پسته در پوست ببین
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت چهره او نگاهی بینداز و همچنین به خنده‌اش که به اندازهی مغز پسته شیرین و دلنشین است.
نی‌نی تو به حسن روی او ره نبریدر چشم من آی و صورت دوست ببین
هوش مصنوعی: تو به زیباییهای او اهمیتی نده، اما در نظر من بیا و چهره محبوب را ببین.