رباعی شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از عشق و خلوت دو نفره صحبت میکند. او تصور میکند که اگر روزی به دور از شلوغی شهر تنها با هم باشند، آن زمان میتوانند به واقع خوشحال باشند، زیرا هیچ کس دیگری در آنجا نیست و فقط آنها هستند.
یک روز به اتفاق صحرا من و تواز شهر برون شویم تنها من و تو
هوش مصنوعی: یک روز به همراه هم، از شهر خارج میشویم و تنها به دشت میرویم.
دانی که من و تو کی به هم خوش باشیم؟آن وقت که کس نباشد الا من و تو
هوش مصنوعی: آیا میدانی چه زمانی ما میتوانیم با هم خوش باشیم؟ زمانی که هیچ کس جز من و تو در کنارمان نباشد.