رباعی شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که نه میوه‌ای (ترنج) و نه چیزی دیگر (پسته و بادام) نمی‌تواند به اندازه زیبایی او ارزشمند باشد. حتی اگر شیرینی و لطافت دیگر چیزها را داشته باشد، هیچ‌یک از آن‌ها به پای زیبایی و دلربایی چهره‌اش نمی‌رسند.
ما را نه ترنج از تو مرادست نه بهتو خود شکری پسته و بادام مده
هوش مصنوعی: ما از تو هیچ چیزی نمیخواهیم؛ نه میوه ترنج، نه هیچ نوع شیرینی از پسته و بادام.
گر نار ز پستان تو که باشد و مههرگز نبود به از زنخدان تو به
هوش مصنوعی: اگر آتش موجود در سینهات را در نظر بگیریم، ماه هرگز نمی‌تواند به اندازهی زیبایی نقش و خط تو باشد.