رباعی شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر بی‌تاپایی و عظمت وجود معشوق است. شاعر می‌گوید که نه سرو، نه خورشید و نه ماه قادر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق هستند. او از اینکه معشوق به وصف در نمی‌آید، آه می‌کشد و اشاره می‌کند که هر کسی در جستجوی معشوق به راهی می‌رود، اما اگر راه به او می‌رسید، نیازی به این همه رنج و سفر نبود.
نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماهآه از تو که در وصف نمی‌آیی آه
هوش مصنوعی: نه از سرو میتوان سخن گفت، نه از خورشید و نه از ماه، که افسوس از تو که هیچگاه نمیتوان تو را توصیف کرد.
هرکس به رهی می‌رود اندر طلبتگر ره به تو بودی نبدی اینهمه راه
هوش مصنوعی: هر کسی که در جستجوی تو به راهی می‌رود، اگر راه به تو ختم میشد، چرا باید این همه مسیر را طی کند؟