رباعی شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: شاعر حسرت میخورد که ای کاش به عشق محبوبش نگاه نمیکرد و دلش به او وابسته نمیشد. او میگوید که این حسرت و درد، نتیجهی دل است و شعرش پر از آه و اندوه است.
ای کاش نکردمی نگاه از دیدهبر دل نزدی عشق تو راه از دیده
هوش مصنوعی: ای کاش نگاه کردن به تو را از دل و چشمانم قطع می‌کنم، چرا که عشق تو از چشمانم به دل راه یافته است.
تقصیر ز دل بود و گناه از دیدهآه از دل و صد هزار آه از دیده
هوش مصنوعی: خطای اصلی از دل انسان ناشی می‌شود و گناه از آنچه با چشم دیده می‌شود. دل می‌سوزد و سرشار از درد است، در حالی که دیده نیز با هزاران آه در غم و اندوه به تماشاست.