رباعی شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و انتظار برای دیدن محبوبش صحبت میکند. او خود را مانند لالهای در بیرخ محبوب و همچون ابر در بهار، گریهکنان میبیند. شاعر امیدوار است روزی محبوبش را ببیند و اشکهایش به عشق او در کنار او چکیده شده باشد.
ای بیرخ تو چو لالهزارم دیدهگرینده چو ابر نوبهارم دیده
هوش مصنوعی: بیوجود تو مانند لالهزارم، چشمانم گریان همچون ابرهای بهاری است.
روزی بینی در آرزوی رخ توچون اشک چکیده در کنارم دیده
هوش مصنوعی: روزی میرسد که آرزوی دیدن چهرهات مانند اشکی خواهد بود که در کنار چشمانم چکیده است.