رباعی شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که حتی اگر بر اساس نظر عقل و خردمندان از مسیر درست منحرف نشود، نمی‌تواند بر تمایلات و خواسته‌های طبیعی خود غلبه کند. او به نوعی اعتراض می‌کند که این خواسته‌ها و تمایلاتی که در او وجود دارد، به دست خدا به وجود آمده و نمی‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد.
گیرم که به فتوای خردمندی و رایاز دایرهٔ عقل برون ننهم پای
هوش مصنوعی: فرض کن که بر اساس نظر یک عقل متفکر و درست، من قدمی از دایرهٔ عقل و خرد خارج نگذارم.
با میل که طبع می‌کند چتوان کرد؟عیبست که در من آفریدست خدای
هوش مصنوعی: با خواستهای که طبیعت در من ایجاد کرده، چه کار میتوان کرد؟ این عیب از آنِ من نیست، بلکه از خالق من است.