رباعی شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: این شعر در مورد بلبلی است که با صدای شیرین خود دم از عشق و هوس میزند، اما نگرانی از این دارد که به دوستان و عزیزانش نرسد، زیرا خود را در قفسی از دست و زبان محصور کرده است. شاعر به نوعی از محدودیتها و حبس احساسات سخن میگوید.
ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسیسرمست هوی و پایبند هوسی
هوش مصنوعی: ای بلبل خوش گفتار، تو چقدر زیبا و دلنشین میخوانی! در دل تو شوری وجود دارد و به آرزوها و خواستههایت بسیار وابستهای.
ترسم که به یاران عزیزت نرسیکز دست و زبان خویشتن در قفسی
هوش مصنوعی: نگرانم که نتوانی به دوستان عزیزت برسی، زیرا ممکن است به خاطر توهّمات و مشکلات خودت در یک زندان محبوس باشی.