رباعی شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از تجربه‌ی عشق و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او از نوشیدن جام عشق می‌گوید که خالی است و به دنبال وصالی شیرین با معشوق خود است. ترس او از این است که ناگهان بر اثر جدایی از محبوب، جانش را از دست دهد و تنها در قالبی خالی باقی بماند.
کردیم بسی جام لبالب خالیتا بو که نهیم لب بران لب حالی
هوش مصنوعی: ما بارها جام پر از شراب را خالی کردیم تا ببینیم کجا میتوانیم لب خود را بر لبان کسی بگذاریم و لحظهای خوش بگذرانیم.
ترسنده ازان شدم که ناگاه ز جانبی‌وصل لبت کنیم قالب خالی
هوش مصنوعی: من به خاطر این ترسنده شدم که ناگهان از زندگی بیوصل تو، همچون قالبی خالی بشوم.