بخش ۱۰ - حکایت
هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت تلاش و کوشش در زندگی است. شاعر می‌گوید که نباید به موفقیت بدون زحمت امید داشت و اگر کسی تلاش نکند به جایی نخواهد رسید. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که وجود بدون تلاش مانند عدم است و باید از ضررها ترسید و در عین حال به سودها امیدوار بود، چرا که کسانی که بی‌کارند از آسیب‌ها نیز بی‌بهره‌اند.
یکی در نشابور دانی چه گفتچو فرزندش از فرض خفتن بخفت؟
هوش مصنوعی: یک نفر در نشابور، هنگام خواب فرزندش، چه حرفی زد؟
توقع مدار ای پسر گر کسیکه بی سعی هرگز به جایی رسی
هوش مصنوعی: ای پسر، انتظار نداشته باش که بدون تلاش و کوشش به موفقیتی دست یابی؛ زیرا کسی که هیچ تلاشی نمیکند، هرگز به جایی نمیرسد.
سمیلان چو می بر نگیرد قدموجودی است بی منفعت چون عدم
هوش مصنوعی: زمانی که گل یا بادهای برمیگیرد، وجود آن یک موجود بیفایده و بیمعناست مانند عدم.
طمع دار سود و بترس از زیانکه بی بهره باشند فارغ زیان
هوش مصنوعی: به امید بهرهوری باش و از ضرر نترس، زیرا کسانی که دست به هیچ کاری نمیزنند، هیچ سودی هم نمیبرند.