باب سوم در عشق و مستی و شور
بخش ۱ - سرآغاز
خوشا وقت شوریدگان غمش
بخش ۲ - تقریر عشق مجازی و قوت آن
تو را عشقِ همچون خودی ز آب و گل
بخش ۳ - در محبت روحانی
چو عشقی که بنیاد آن بر هواست
بخش ۴ - حکایت در معنی تحمل محب صادق
شنیدم که وقتی گدازاده‌ای
بخش ۵ - حکایت در معنی اهل محبت
شنیدم که بر لحن خنیاگری
بخش ۶ - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق
یکی شاهدی در سمرقند داشت
بخش ۷ - حکایت در فدا شدن اهل محبت و غنیمت شمردن
یکی تشنه می‌گفت و جان می‌سپرد
بخش ۸ - حکایت صبر و ثبات روندگان
چنین نقل دارم ز مردان راه
بخش ۹ - حکایت
شنیدم که پیری شبی زنده داشت
بخش ۱۰ - حکایت
یکی در نشابور دانی چه گفت
بخش ۱۱ - حکایت در صبر بر جفای آن که از او صبر نتوان کرد
شکایت کند نوعروسی جوان
بخش ۱۲ - حکایت
طبیبی پری‌چهره در مرو بود
بخش ۱۳ - حکایت در معنی استیلای عشق بر عقل
یکی پنجهٔ آهنین راست کرد
بخش ۱۴ - حکایت در معنی عزت محبوب در نظر محب
میان دو عم زاده وصلت فتاد
بخش ۱۵ - حکایت مجنون و صدق محبت او
به مجنون کسی گفت کای نیک پی
بخش ۱۶ - حکایت سلطان محمود و سیرت ایاز
یکی خرده بر شاه غزنین گرفت
بخش ۱۷ - حکایت
قضا را من و پیری از فاریاب
بخش ۱۸ - گفتار در معنی فنای موجودات در معرض وجود باری
ره عقل جز پیچ بر پیچ نیست
بخش ۱۹ - حکایت دهقان در لشکر سلطان
رئیس دهی با پسر در رهی
بخش ۲۰ - حکایت
ثنا گفت بر سعد زنگی کسی
بخش ۲۱ - حکایت صاحب نظر پارسا
یکی را چو من دل به دست کسی
بخش ۲۲ - گفتار اندر سماع اهل دل و تقریر حق و باطل آن
اگر مردِ عشقی کمِ خویش گیر
بخش ۲۳ - حکایت
شکر لب جوانی نی آموختی
بخش ۲۴ - حکایت پروانه و صدق محبت او
کسی گفت پروانه را کای حقیر
بخش ۲۵ - مخاطبه شمع و پروانه
شبی یاد دارم که چشمم نخفت