بخش ۱۵ - حکایت مجنون و صدق محبت او
هوش مصنوعی: در این شعر، مجنون به دلیل دوری از لیلی دچار درد و رنج است. یک نفر از او می‌پرسد چرا دیگر نمی‌آید و آیا هنوز شور لیلی در دلش مانده یا نه. مجنون در پاسخ، به حال زار و گریه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش دردمند و خراب است. او همچنین بیان می‌کند که دوری از لیلی نشانه صبر نیست و او باید به خاطر عشقش وفادار بماند. در نهایت، مجنون درخواست می‌کند که نامش به لیلی نبرند، زیرا حضورش در آنجا بی‌فایده است.
به مجنون کسی گفت کای نیک پیچه بودت که دیگر نیایی به حی؟
هوش مصنوعی: به مجنون کسی گفت: ای نیکو سرشت، چه دلیل دارد که دیگر به حالتی که قبلاً بودی بازنگشتی؟
مگر در سرت شور لیلی نماندخیالت دگر گشت و میلی نماند؟
هوش مصنوعی: آیا در دل تو هنوز اشتیاق لیلی باقی مانده است؟ دیگر خیالاتت تغییر کرده و دیگر تمایلی در تو وجود ندارد؟
چو بشنید بیچاره بگریست زارکه ای خواجه دستم ز دامن بدار
هوش مصنوعی: وقتی او این را شنید، به شدت گریه کرد و گفت: ای آقا، از دامن من دور نشو.
مرا خود دلی دردمند است ریشتو نیزم نمک بر جراحت مریش
هوش مصنوعی: دل من و شما هر دو دردمند است. زخم من با حضور شما و زیباییتان مانند نمکی میماند که بر زخمها میپاشند.
نه دوری دلیل صبوری بودکه بسیار دوری ضروری بود
هوش مصنوعی: نه فاصلهای میتواند دلیل بر صبر باشد، زیرا گاهی اوقات این فاصله لازم و ضروری است.
بگفت ای وفادار فرخنده خویپیامی که داری به لیلی بگوی
هوش مصنوعی: او به وفادار و خوشبخت خود گفت که پیامی که داری، به لیلی برسان.
بگفتا مبر نام من پیش دوستکه حیف است نام من آنجا که اوست
هوش مصنوعی: گفت هیچ نیازی نیست که نام من را پیش دوستم بگویی، زیرا این کار نادرست است که نام من در نزد او آورده شود.