بخش ۱۲ - حکایت

هوش مصنوعی: در این شعر، راوی در نظامیه مشغول تحصیل است و از حسد یکی از دوستانش که بر او می‌برد، گلایه می‌کند. او به استادش می‌گوید که وقتی او درباره معنی حدیث صحبت می‌کند، این دوست به او حسادت می‌ورزد. استاد که شخصی فرزانه است، به تندگویی می‌گوید که حسادت از دوست پسندیده نیست و آن شخص را به خاطر غیبتش سرزنش می‌کند. او همچنین به راوی می‌گوید که اگر دوستش به راه نادرستی می‌رود، نباید او را دنبال کند.