بخش ۱۶ - حکایت

هوش مصنوعی: در این شعر، طریقت‌شناسان به خلوت نشسته و درباره غیبت گفت‌وگو می‌کنند. یکی از آن‌ها به غیبت فردی می‌پردازد که دیگران به او گوشزد می‌کنند که او تا به حال به فرنگ رفته و جنگ نکرده است. او پاسخ می‌دهد که هیچگاه از خانه‌اش خارج نشده است. در این میان، درویش صادقی اشاره می‌کند که مردم باید خود را از غیبت و قضاوت درباره دیگران دور نگه دارند. او می‌گوید که اگر کسی نام دیگران را به بدی ببرد، از او نباید انتظار خیر داشت و اعتقاد دارد که پروردگان خرد باید از مادری که مطیع است پیروی کنند. در پایان، او بر این نکته تأکید می‌کند که عاقل کسی است که به خود مشغول باشد و از دنیا غافل شود.