بخش ۱۱ - حکایت
هوش مصنوعی: در این شعر، کسی درباره‌ی غم و اندوه خود گله می‌کند و از زندگی‌اش ناراضی است. یک فرد با تجربه و دانا به او می‌گوید که اگر واقعاً انسان است، باید شکرگزار باشد و از زندگی‌اش راضی باشد، زیرا او در نهایت انسانی است و نباید خود را کمتر از دیگران به حساب آورد.
ز ره باز پس مانده‌ای می‌گریستکه مسکین تر از من در این دشت کیست؟
هوش مصنوعی: در دل بیابان، فردی که از مسیر خود منحرف شده بود، با اندوه و حسرت به حال خود میگریست و به این فکر میکرد که آیا در این دشت کسی وجود دارد که وضعیتش از او بدتر باشد؟
جهاندیده‌ای گفتش ای هوشیاراگر مردی این یک سخن گوش دار
هوش مصنوعی: جهاندیده‌ای به شخص هوشیار می‌گوید که اگر مردی و قدرت شنیدنش را داری، این یک کلام را خوب گوش کن.
برو شکر کن چون به خر بر نه‌ایکه آخر بنی آدمی، خر نه‌ای
هوش مصنوعی: برو و شکرگزار باش که در این دنیا به پای خر نرفتهای، زیرا در نهایت، انسان باید آمادگی پذیرش هر نوع سرنوشتی را داشته باشد.