بخش ۸ - حکایت

در این شعر حضرت سعدی به داستان مردی اشاره میکند که نه فقط به صورت بلکه از درون و معنی هم پارسا و پرهیزگار بود و خدا پرست واقعی که یک شمش طلا بدست آورد و از تفکر کارهایی که می‌توانست با آن گنج برای تغییر زندگی خود و دیگران انجام بده،کل شب نتونست بخوابه و از ذکر و نماز هم بازماند،تا اینکه به صحرا آمد و دید که شخصی از گل و خاک قبرستان خشت( آجر )تهیه میکرد،اینجا به لطف حق به فکر فرورفت، که ای نفس کوتاه نظر پند بگیر،چرا باید به یک خشت طلا دل ببندی که چند صباح دیگر از خاک خودت خشت تولید میکنند.در ادامه حضرت سعدی به همه ما توصیه می‌کنه که به این خشت طلا(منظور زیور دنیا) دل نبندید،که این دلبستگی کار انسانهای پست و بی ارزش هست.