بخش ۱۰ - حکایت
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از خوابیدن و آنگاه بیدار شدن برای آغاز سفر سخن می‌گوید. ناگهان طوفان و گرد و غباری به وجود می‌آید که دنیا را تیره می‌کند. در این حال، دختری در حال پاک کردن غبار از سر پدرش است. پدر به دختر می‌گوید که حتی غبار، نباید در چشمش بماند و او را به مراقبت از خود و زیبایی‌اش دعوت می‌کند. او به دختر یادآوری می‌کند که زمان به سرعت می‌گذرد و ممکن است ناگهان سرنوشتش را تغییر دهد؛ به همین دلیل باید از زیبایی و زندگی‌اش محافظت کند.
شبی خفته بودم به عزم سفرپی کاروانی گرفتم سحر
هوش مصنوعی: یک شب به خاطر سفر، خوابیده بودم و در صبح زود به دنبال کاروانی راهی شدم.
که آمد یکی سهمگین باد و گردکه بر چشم مردم جهان تیره کرد
هوش مصنوعی: یک باد قوی و طوفانی برخاست که چشمهای مردم دنیا را تیره و تار کرد.
به ره در یکی دختر خانه بودبه معجر غبار از پدر می‌زدود
هوش مصنوعی: در مسیر، دختری بود که با روسریاش غباری را که بر پدرش نشسته بود، پاک میکرد.
پدر گفتش ای نازنین چهر منکه داری دل آشفتهٔ مهر من
هوش مصنوعی: پدر به فرزندش می‌گوید: ای عزیزم، تو که دل من را به آرامش و عشق میآوری.
نه چندان نشیند در این دیده خاککه بازش به معجر توان کرد پاک
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که نباید اجازه داد خاک و آلودگی زیاد مدت زمانی در چشم بماند، زیرا میتوان به راحتی آن را با یک پوشش یا حجاب پاک کرد. به عبارتی، نباید خود را در آلودگیها غرق کنیم، زیرا همیشه راهی برای پاکی و بهبود وجود دارد.
بر این خاک چندان صبا بگذردکه هر ذره از ما به جایی برد
هوش مصنوعی: زمانی که نسیم بر این خاک بگذرد، هر ذره از ما به مکانی خواهد رفت.
تو را نفس رعنا چو سرکش ستوردوان می‌برد تا سر شیب گور
هوش مصنوعی: تو به اندازهای زیبا و جذاب هستی که همچون اسب سرکش و شوقانگیز، تو را به سمت سرنوشت و پایان زندگی می‌برد.
اجل ناگهت بگسلاند رکیبعنان باز نتوان گرفت از نشیب
هوش مصنوعی: زمان مرگ تو ناگهان به سراغت می‌آید و نمیتوان از این سراشیبی زندگی جلوتر رفت و به گذشته بازگشت.