تناجی
سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۵

گر خود ز عبادت استخوانی در پوستزشتست اگر اعتقاد بندی که نکوست
گر بر سر پیکان برود طالب دوستحقا که هنوز منت دوست بروست