رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که هر دولتی که عطا و بخشش می‌کند، نباید به این فکر بیفتیم که چرا این کار را انجام می‌دهد. چرا که بخشنده، از مال خود نمی‌بخشد بلکه این بخشش‌ها به اذن خداوند است و اوست که تصمیم می‌گیرد به چه کسی و در چه زمانی بخشش کند.
هر دولت و مکنت که قضا می‌بخشددر وهم نیاید که چرا می‌بخشد
هوش مصنوعی: هر گونه ثروت و قدرتی که سرنوشت به انسان می‌دهد، نباید موجب شود که ما در این فکر باشیم که چرا این نعمت را عطا کرده است.
بخشنده نه از کیسهٔ ما می‌بخشدملک آن خداست تا کرا می‌بخشد
هوش مصنوعی: بخشنده واقعی کسی نیست جز خداوند، و آنچه ما به دیگران میدهیم، از دارایی ما نیست. خداوند از فضل و بخشش خود به دیگران عطا می‌کند.