تناجی
سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۲۴

آن گل که هنوز نو به دست آمده بودنشکفته تمام باد قهرش بربود
بیچاره بسی امید در خاطر داشتامید دراز و عمر کوتاه چه سود؟