رباعی شمارهٔ ۳۷
این شعر به این مضمون می‌پردازد که داشتن جسم بزرگ و قوی مانند گاو و فیل، به تنهایی باعث برتری نمی‌شود. اگر انسان دارای عقل و هنر باشد، (واژه هنر در زمان گذشته و ادبیات ایران، به معنی فضیلت های انسانی، رفتار انسان دوستانه و خدا پسندانه بود) این ویژگی‌ها از جسم بزرگ و توانمند نیز مهم‌تر هستند. در واقع، این اشعار به ارزش‌های انسانی و فکری اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که داشتن آگاهی و خرد و انسانیت، از ویژگی‌های جسمانی مهم‌تر هستند.
سودی نکند فراخنای بر و دوشگر آدمیی عقل و هنرپرور و هوش
اگر انسان دارای عقل،خرد، توانایی و اخلاق خداپسندانه و فضیلت آفرین باشد، شکل و قیافه و نمای ظاهری اش برای او هیچ اهمیتی ندارد.
گاو از من و تو فراختر دارد چشمپیل از من و تو بزرگتر دارد گوش
هوش مصنوعی: گاو چشمان بزرگتری نسبت به ما دارد و فیل هم گوشهایش از ما بزرگتر است.