قطعه شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: این شعر به تمایز بین خوبی و زشتی پرداخته است. شاعر می‌گوید که خوبی را باید در ظاهری زیبا و آراسته نمایش داد، زیرا آن خوب است و شایسته زینت. در حالی که زشتی را هرچقدر هم که بپوشانیم و زیبا جلوه دهیم، در نهایت همان زشت است و به نوعی مرده و بی‌ارزش به شمار می‌آید. به عبارت دیگر، باطن هر چیز مهمتر از ظاهر آن است.
خوب را گو پلاس در بر کنکه همان لعبت نگارینست
هوش مصنوعی: به اهالی خوبی بگو که لباس زیبایی بر تن کنند، زیرا آنها همان معشوقان خوشآیند هستند.
زشت را گو هزار حله بپوشکه همان مرده‌شوی پارینست
هوش مصنوعی: هرچقدر هم چیزی زشت را با لباسهای زیبا بپوشانیم، در نهایت ماهیت آن تغییر نمیکند و همچنان زشتیاش باقی میماند.