شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف وجود انسان‌ها در جهان خدای می‌پردازد و می‌گوید که همه انسان‌ها از یک جنس و نوع هستند. او از حاکمان نمی‌خواهد که به رند بودن و عیش و نوش مردم خرده بگیرند، زیرا اگر کسی در زندگی خود عملی دارد و به آینده امیدی بسته، او فقط در این ملک گدای خداوند است و جنبه تجارت و بازرگانی ندارد. در واقع، شاعر به تقوا و معانی معنوی اشاره دارد و نشان می‌دهد که زندگی رندانه نیز بخشی از واقعیت انسان‌هاست.
خلق در ملک خدای از همه جنسی باشدحاکمان خرده نگیرند که ما رندانیم
هوش مصنوعی: مردم در دنیای خدا از همه نوعی هستند و باید به حاکمان حق داد که انتقادی به ما رندان نداشته باشند.
گر کسی را عملی هست و امیدی داردما گداییم درین ملک نه بازرگانیم
هوش مصنوعی: اگر کسی در این دنیا عملی نیکو انجام دهد و به آینده امید داشته باشد، ما در این سرزمین گدایانیم و نه تاجران.