شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر انسان بداند که به زودی خواهد مرد، هیچ‌گاه خود را در زرق و برق زندگی و ظواهر آن گرفتار نمی‌کند. او به این مفهوم اشاره می‌کند که خوشبختانه کسی که زندگی را با بخشش و شادی سپری می‌کند، در نهایت آرامش بیشتری دارد. در انتها نیز هشدار می‌دهد که نباید به اقداماتی که ممکن است عواقب خطرناکی داشته باشد، دست زد.
گر بدانستی که خواهد مرد ناگه در میانجامه چندین کی تنیدی پیله گرد خویشتن
هوش مصنوعی: اگر میدانستی که ناگهان خواهی مرد، هرگز درگیر این همه زرق و برق و تزیینات نمیشدی و به خودت نمیپیچیدی.
خرم آنکو خورد و بخشید و پریشان کرد و رفتتا چنین افسون ندانی دست بر افعی مزن
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که لذت زندگی را چشید، دیگران را شاد کرد و به آرامش رسید و سپس رفت. این کار را بکن و از افسونهای دنیا دوری کن؛ زیرا بهچنگ آوردن چیزهای خطرناک و بیفایده میتواند عواقب ناخوشایندی داشته باشد.