حکایت شمارهٔ ۱۱

هوش مصنوعی: در جامع بعلبک وقتی صحبت می‌کردم، حس می‌کردم که کلمات من نمی‌توانند اثری بر دل‌های افسرده مخاطبان بگذارند. احساس می‌کردم که نمی‌توانم به خوبی معانی را منتقل کنم و تلاش‌های من بی‌نتیجه است. به این نکته رسیدم که وقتی می‌گویم "دوست نزدیکتر از رگ گردن به من است"، درواقع خودم از او دور هستم و این موضوع برایم دردناک است. در یک لحظه حس مستی از این کلمات به من دست داد و وقتی یکی از حاضران به هیجان آمد، من هم به این فکر افتادم که چگونه می‌توانم فضایی ایجاد کنم که افراد بیشتری از صحبت‌های من بهره‌مند شوند. این در واقع به من یادآوری کرد که درک سخن نیازمند توجّه و شنیدن خوب است و باید فرصتی فراهم شود تا سخن‌وران بتوانند به خوبی پیام خود را منتقل کنند.