حکایت شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: حکیمی گفته است که هیچکس به نادانی خود اعتراف نمی‌کند، جز زمانی که دیگری در حال صحبت باشد و او ناخواسته سخن را ناتمام شروع کند. بنابراین، باید سخن را به صورت متمرکز و متین مطرح کرد و از قطع کردن یا شروع دوباره سخن پرهیز کرد. خداوند نیز قبل از صحبت کردن باید در نظر بگیرد که آیا سکوت بهتر است یا نه.
یکی را از حکما شنیدم که می‌گفت: هرگز کسی به جهلِ خویش اقرار نکرده است مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد، هم چنان ناتمام گفته، سخن آغاز کند.
شنیدم که یکی از دانایان میفرمود: آنکس به نادانی خود همانا اعتراف کرده است که چون شخصی دیگر سخن راند، هنوز کلام به پایان نیاورده، وی بگفتار آغازد.
سخن را سر است اى خردمند و بُنمیاور سخن در میانِ سخُن
ای خواجه، کلام را آغاز و پایان است. گفتار در میان گفتارِ دیگران آغاز مکن.
خداوندِ تدبیر و فرهنگ و هوشنگوید سخن، تا نبیند خموش
صاحبنظرِ با ادب و هوشیار تا اهل مجلس خاموش نشوند، زبان به سخن نگشاید.