حکایت شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شخصی ناخوش‌آوازی می‌خواند و فردی با ذهنتی روشن از او می‌پرسد که چرا این کار را انجام می‌دهد. خواننده به خاطر خدا می‌خواند، اما فرد به او یادآوری می‌کند که اگر به این شکل ادامه دهد، به دین و معنویت آسیب می‌زند و رونق مسلمانی را خواهد برد. در واقع، شاعر به اهمیت کیفیت و نیت در خواندن قرآن تأکید می‌کند.
ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.
معنی «تو را مُشاهره چند است؟»: حقوق ماهانهٔ تو چه مقدار است؟ / معنی «پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟»: پس چرا اینهمه رنج بر خویشتن روا داری؟
گر تو قرآن بر این نَمَط خوانیببری رونقِ مسلمانی
اگر تو قرآن را بدین راه و روش تلاوت کنی، آبرویِ اسلام تباه سازی.