تناجی
سعدی شیرازی

حکمت شمارهٔ ۱۲

سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی.
میان دو کس جنگ چون آتش استسخن چین بدبخت هیزم کش است
کنند این و آن خوش دگرباره دلوی اندر میان کوربخت و خجل
میان دو تن آتش افروختننه عقل است و خود در میان سوختن
در سخن با دوستان آهسته باشتا ندارد دشمن خونخوار گوش
پیش دیوار آنچه گویی هوش دارتا نباشد در پس دیوار گوش