حکمت شمارهٔ ۳۰
این متن درباره این است که آدمی عیب‌های خود و نزدیکانش را نمی‌بیند و اینکه تنها عقل و خرد راستین و دور از هرگونه حبّ و بغض و تعصب است که می‌تواند قضاوت درست انجام دهد.
همه کس را عقلِ خود به کمال نماید و فرزندِ خود به جمال.
همگان عقل خویش را کامل میدانند و فرزندان خود را زیبا.
یکی یهود و مسلمان، نزاع می‌کردندچنان که خنده گرفت از حدیثِ ایشانم
دو نفر یکی یهودی و دیگری مسلمان در حال بحث و نزاع بودند و مشاجره آنها بهشکلی بود که باعث خنده من شد.
به طَیرَه گفت مسلمان: گر این قبالهٔ مندرست نیست، خدایا، یهود میرانم
مسلمان، از روی خشم گفت: خدایا اگر سند من درست نبود و حق با من نیست بر دین یهود بمیرانم
یهود گفت: به تورات می‌خورم سوگند!وگر خِلاف کنم همچو تو مسلمانم
یهودی گفت: به توراتی که از آن پیروی می کنم قسم می خورم! اگر حرفم درست نیست پس من یک مسلمان هستم مثل تو!
گر از بَسیطِ زمین، عقل، مُنعَدِم گرددبه خود، گمان نبَرَد هیچ‌کس که نادانم
اگر عقل و خرد به کلی از صفحه روزگار محو و نابود شود؛ آنوقت هیچ‌کس در دانایی و کمال عقل خود، تردید و شک نمیکند!