حکمت شمارهٔ ۲۹
این متن درباره تاثیر مثبت نقد و انتقاد در یک سخنور است زیرا تا سخنور و گویندهای تحمل شنیدن ایرادات خود را نداشتهباشد، در هنرش پیشرفت نمیکند.
متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد.
تا وقتی که گوینده در معرض نقد و انتقاد دیگران نباشد و تا دیگران از او انتقاد نکنند، از اشتباهاتش آگاه نخواهند شد و در گمراهی و تصورات و توهمات خواهد ماند و در نتیجه سخنان و اشتباهاتش اصلاح نمیشوند.
مشو غرّه بر حُسنِ گفتارِ خویشبه تحسین نادان و پندار خویش
به کمالات خود نبالید و به سواد و زیباییهای گفتار خود مغرور نشوید، چرا که انسانها گاهی تحت تاثیر ستایش نادانان و خیالات خودشان چنین تصوراتی برایشان به وجود میآید.