تناجی
سعدی شیرازی

حکمت شمارهٔ ۲۹

متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد.
مشو غرّه بر حُسنِ گفتارِ خویشبه تحسین نادان و پندار خویش